Bij OSAS hebben we te maken met :
1) Extreme arbeid van het hart tijdens het slapen door de ademstilstand. Daarom een verhoogd risco op hart- en vaatziekten. Bij OSAS-patiënten wordt therapie voor hartfalen tegengewerkt bij onbehandelde OSAS of apneu.
2) Verhoging van de bloeddruk. Pillen daartegen werken minder efficiënt bij onbehandelde OSAS.
3) Ontregeling hormoonhuishouding: suiker wordt omgezet in lichaamsvet. Verhoogd risico op overgewicht (obesitas) en pogingen om af te vallen worden tegengewerkt bij onbehandelde OSAS.
4) Insulineresistentie, waardoor diabetes type 2 moeilijker is in te regelen bij onbehandelde OSAS.
5) Hoofdpijn bij opstaan door nachtelijk zuurstof tekort. Met pijnstillers wordt oorzaak niet verholpen en zeker niet voorkomen bij onbehandelde OSAS.
6) Futloosheid, prikkelbaarheid, concentratievelies, geheugenverlies door verstoorde en onvoldoende diepe slaap, waarin juist het herstel plaats vindt. Lijkt veel op burnout, maar is het niet. Kalmeringsmiddelen en anti-depressiva helpen niet bij onbehandelde OSAS.
7) Vaker 's nachts moeten plassen in plaats van een ongestoorde nachtrust. Door de wekreactie na een ademstilstand wordt de onbewust geregelde rem op de blaas ontgrendeld en voelt men meermalen per nacht de aandrang om te plassen. Reden om te denken aan apneu of OSAS en daarop te laten onderzoeken.
Grootste boosdoener bij OSAS zijn de ademstokkingen of ademstilstanden.
Het lichaam krijgt door een geblokkeerde luchtweg geen zuurstof, maar het hart probeert dit toch met alle macht voor elkaar te krijgen door extra hard te pompen...OSAS wordt daarom in verband gebracht met tekortschietende pompfunctie en een extreme groei (hypertrofie) van de linker hartkamer. Zie voor meer informatie het tabblad: "OSAS: ziekteoorzaak" op www.snurkenkannietmeer.nl
Van de CPAP-therapie ( het slaapmasker met pompje voor de ernstige apneu-patiënt) is aangetoond, dat dit een verbetering kan opleveren van de functie en structuur van de linker hartkamer. De concentratie van een bepaald eiwit in het bloed, dat bij meer belasting van het hart stijgt, daalde bij OSAS patiënten na gebruik van CPAP significant. Dit was de reden, dat voor mensen met 15 ademstokkingen of meer per uur ( AHI>15) dit slaapmasker tot voor kort de enige wetenschappelijk verantwoorde therapie was. Voor deze categorie OSAS-patiënten werd de CPAP dan ook meestal vergoed.
In zijn dissertatie "Oral-Appliance therapy in obstructive sleep apnea-hypopnea syndroom" in maart 2007 beschrijft dr. Aarnoud Hoekema, kaakchirurg, dat de concentratie van ditzelfde eiwit bij OSAS patiënten óók al na twee tot drie maanden gebruik van een MRA significant daalt. Dit betekent dan óók een verbetering van de hartfunctie op gelijkwaardige wijze als het slaapmasker met pompje (CPAP) bij milde tot matige OSAS dus bij 5 tot 30 ademstokkingen per uur (AHI >5 en < 30).
Behandeling van hartklachten of van één van de andere bovenstaande klachten zonder te denken aan mogelijke apneu als (mede-) oorzaak kan in zo'n geval contraproductief zijn. Mensen, die snurken en vermoeden, dat zij één of meer van bovenstaande symptomen hebben doen er goed aan dit met hun huisarts te bespreken om OSAS of apneu uit te sluiten. In de Verenigde Staten spreekt men volgens de Amercan Academy of Sleep Medicine (de A.A.S.M) al sinds vele jaren van ziekte bij 5 of meer ademstokkingen per uur. Iedere arts is gebaat bij het meedenken ván de patiënt en kan de beste resultaten verkrijgen in samenwerking mèt de patiënt.